34 - أتقياء صفت چهارم روزانه پرهيزگاران را مولى على ( عليه السلام ) تقوى مىشمارد اين تقوى ، تقوى به معنى خاص است كه همان ترس و التهاب درونى از آينده و اعمال است ، در مقابل ، تقوى به معنى عام كه حضرت در مجموع خطبه درصدد بيان آن هستند ، متقّى به معنى عام آن است كه داراى فضائلى كه مولى مىشمارند باشد ، و از آنها فاصله نگيرد . چون توضيح كافى و وافى درباره تقوى به معنى خاص قبلا داده شد ، براى اختصار به همان توضيحات اكتفاء مىكنيم به فراز بعد كه در ارتباط با همين فراز است مىپردازيم : مرحوم « الهى » آن عالم و عارف دلسوخته ابتدا در وصف روز و سپس درباره چهار صفت روزانه چنين مىسرايد : اما النهار ( وصف روز ) خوشا روز و نسيم صبحگاهش * كه چون خورشيد رخشان شد گواهش خوشا روز و مبارك طلعت روز * جهان زين طالع آمد بخت فيروز گشاى اى صبح زرين ! موى خورشيد * مبند اى شام : در بر روى خورشيد بيار اى خوش نسيم صبحگاهى * به مهر عاشقان روشن گواهى نقاب شب كش اى خورشيد روشن * به روى خود جهان را ساز گلشن ز رحمت اى نسيم صبح بشتاب * برون كش يوسف خود از چَه خواب بر آر ، اى صبح و داد از چرخ بستان * بگير از شحنه « 1 » شب داد مستان برآ ، اى مهر تا مه كنم ناز * بسوزد اختر شب گرد غمّاز « 2 » برآ ، اى مهر و گيتى را برون آر * زدلتنگى زندان شب تار برآ ، اى مهر تا گردون شود پاك * زلوث انجم بد مهره بى باك

--> ( 1 ) . شحنه : داروغه ، پليس ، پاسبان و نگهبان شهر . ( 2 ) . اشاره كننده با چشم و ابرو ( فرهنگ عميد ) . .